پویا رمضانی_ پایگاه خبری کردستان ورزشی_در این شماره از کردستان ورزشی گفتوگویی داریم با سامان خراسانزاد؛ مربی باسابقه و با دانش رشتههای شنا، واترپلو، پرورش اندام و فیتنس که سالها در کنار تیمهای مطرح ورزشی، از لیگ برتریها تا هیأتهای استانی، فعالیت کرده است. در ادامه شما را به خواندن این گفتوگو دعوت میکنم.
شما مربی شناختهشدهای در استان هستید؛ لطفاً کمی بیشتر درباره خودتان و سابقه فعالیتتان بگویید؟
بنده مهندس عمران و اهل سنندجم و از سن ۷ سالگی تا الان که ۴۲ ساله هستم با افتخار عضو کوچک خانواده ورزش بودهام، از سال ۷۳ عضو تیم شنا و واترپلو استان بودم و از سال ۸۶ در کنار مربیان، سالها در رشتههای شنا و واترپلو خدمتگزار ورزشکاران بودم. از سال ۹۳، بعد از تجربه سالها مربیگری در سطح قهرمانی کشور و لیگ شنا و واترپلو، وارد عرصه بدنسازی، پرورش اندام و فیتنس شدم. دورههای مرتبط را زیر نظر کمیته ملی المپیک و کنفدراسیون علوم ورزشی آسیا-اروپا و فدراسیون پرورش اندام گذراندم و در این چند سال اخیر در خدمت قهرمانان نخبه استان و کشور مثل مهران شهبازی و سهند خادمنامداری و چندین ورزشکار لیگ برتری و مربی بدنساز بسکتبال در لیگهای دسته اول و برتر بودم.
چه اتفاقی افتاد که وارد دنیای بدنسازی حرفهای شدید؟
بعد از سالها کار کردن در کسوت مربی شنا و واترپلو و حضور در لیگ دسته اول، با توجه به موفقیت در کسب جواز پلیآف لیگ برتر، به دلیل عدم حمایت مسئولین و منحل شدن تیم بهخاطر نبود اسپانسر، و با توجه به علاقه ویژهای که به بدنسازی ورزشی داشتم، تصمیم به ورود به این عرصه گرفتم، از قبل هم دوره مربیگری آمادگی جسمانی را در سال ۸۸ گذرانده بودم.
چه کسی یا چه چیزی بیشترین تأثیر را روی مسیر حرفهای شما گذاشت؟
بهعنوان ورزشکار، هیچوقت شرایط مناسب فعالیت برای نسل ما فراهم نبود و بهمحض رسیدن به سن قهرمانی، هیچ برنامهای برای ادامه ورزش در رده امید و بزرگسالان وجود نداشت؛ چه در قالب حضور در لیگ و چه موارد دیگر شرایط نبود.
در یک تیم لیگ برتری، نقش شما چقدر با تصور عمومی فرق دارد؟
نقش مربی بدنساز در دنیای ورزش برای اجرای باکیفیت تکنیک و حتی اجرای تاکتیکهای مربی، قطعاً نیازمند آمادگی تمامی فاکتورهای جسمانی و ذهنی است. در طول فصل، پیشگیری از آسیب و مصدومیت و ریکاوری مناسب برای بازیها و تورنمنتها، قطعاً مسئولیت مربی بدنساز است. خدا را شکر ما طی این دو فصل، تیم جنگندهای به لحاظ بدنی داشتیم و بدون مصدومیت کار کردیم.
بزرگترین اشتباهی که ورزشکاران جوان در بدنسازی انجام میدهند چیست؟
عجول بودن و مقایسه کردن خودشان با قهرمانانی که سالها زحمت و ممارست در کار داشتهاند.
مکملها واقعاً چقدر در سطح حرفهای تعیینکنندهاند؟
مکملها با توجه به اسمشان، قطعاً فقط نقش تکمیلکنندگی دارند. نمیشود گفت بیتأثیرند، اما با این شرایط اقتصادی و معیشتی، تغذیه بهتنهایی جوابگو نیست و مکملها بخشی از کاستیهای برنامه غذایی را جبران میکنند.
یک لحظه خاص یا عجیب از دوران کاریتان که هیچوقت فراموش نمیکنید بگویید.
لحظه صعود تیم خانه بسکتبال کردستان به مرحله یکهشتم نهایی لیگ دسته اول و حمایت و خوشحالی هواداران سنندجی را هیچ وقت فراموش نمی کنم.
تکنولوژی چقدر وارد بدنسازی حرفهای شده است؟
تا حد زیادی تکنولوژی وارد شده، اما هنوز استفاده از آن بهطور کامل باب نشده است.
آیا روزی میرسد که تمرینات کاملاً شخصیسازیشده با هوش مصنوعی جای مربی را بگیرد؟
به نظر من تمامی این ابزارها کمککننده هستند، اما معتقدم تأثیر کلام، ارتباط انسانی و نقش مربی، به مراتب نتیجهبخشتر است.
خطرناکترین اشتباهی که در تجویز مکملها در باشگاهها دیدید چه بوده است؟
عدم آگاهی مربیان و ورزشکاران در نوع انتخاب مکمل، سن مناسب استفاده، زمانبندی مصرف و همچنین مرجع خریداری از خطرناک ترین ها است.
اگر بخواهید فقط یک توصیه به یک ورزشکار جوان کنید، چیست؟
صبر، استمرار و نظم، پایدارترین و بهترین نتیجه را دارد. ورزش حرفهای فقط نظم و دیسیپلین میخواهد و هرکه بیشتر و درستتر تلاش کند و نظم بیشتری داشته باشد، موفقتر است.
مهمترین چیزی که طی سالها کار در لیگ برتر یاد گرفتید چیست؟
صبر و استمرار؛ همانطور که گفتم، ورزش حرفهای فقط نظم و دیسیپلین میخواهد.
تا چه حد مدیران باشگاهها به نظر تخصصی شما در برنامه تمرینی اهمیت میدهند؟
همانطور که مربیگری یک شغل تخصصی و نیازمند تحصیلات و دورههای آکادمیک است، مدیریت ورزشی هم از این قاعده مستثنی نیست. مدیران متخصص قطعاً این موضوع را در نظر میگیرند، اما متأسفانه این روزها این موضوع خیلی مورد اهمیت قرار نمیگیرد.
چقدر در سطح باشگاهی با افرادی مواجه شدید که عنوان مربی بدنساز دارند ولی تخصص آکادمیک یا حرفهای ندارند؟
خیلی زیاد، متأسفانه اصلاً تخصص و تحصیلات آکادمیک مربیان بررسی نمیشود و از سمت ورزشکاران هم پیگیری نمیشود که آیا مربی واقعاً تحصیلات و مدارک مرتبط را داراست یا خیر.
چرا ورود افراد غیرحرفهای به بدنسازی، بیشتر از اینکه کمک کند، به ورزشکارها آسیب میزند؟
در دل همین سؤال جوابش وجود دارد؛ افراد غیرحرفهای قطعاً نه تسلط کافی دارند و نه علم و آگاهی مناسب دارند!
به نظر شما چرا هنوز نظارت جدی روی صلاحیت مربیان بدنسازی وجود ندارد؟
این سؤال را باید از مدیران باشگاهها، مسئولین و متولیان ورزش پرسید.
اگر بخواهید صادق باشید، چند درصد مربیهای بدنسازی فعلی واقعاً صلاحیت حرفهای شدن دارند؟
من در این مورد نظر خاصی ندارم، ولی صادقانه بگویم تعدادشان زیاد نیست.
آیا باشگاههای بدنسازی بیشتر به دنبال درآمدزایی میروند یا قهرمانپروری؟
قطعاً درآمدزایی؛ چون کلاً ورزش به همان سمت و سو رفته است.
به نظر شما بزرگترین ضعف ساختار باشگاههای بدنسازی چه میتواند باشد؟
واقعاً نظارت خاصی روی عملکرد باشگاهها وجود ندارد، استانداردهایی باید وجود داشته باشد مثل فضای تمرین، تهویه، حریم دستگاهها و نظارت بر صلاحیت مدیران و مربیان و غیره.
اگر بخواهید یک مشکل اساسی را اصلاح کنید، آن چه خواهد بود؟
قطعاً من به این سادگی مربیان و باشگاهدارها را تأیید صلاحیت نمیکردم، باید کمی سختگیرانهتر در مورد مربیان و مدیران برخورد کرد؛ از سلامت رفتار و روان گرفته تا اخذ مدارک و پروانههای مرتبط اصلاح شوند.
آمادگی جسمانی کدام رشته ورزشی از همه سختتر است؟
همه ورزشها سختیهای خودشان را دارند، ولی به نظر من آماده کردن ورزشهای انفرادی مبارزهای مثل کشتی و بوکس کمی سختتر است.
به نظر شما در چند سال اخیر استان کردستان در رشته بدنسازی و پرورش اندام پیشرفتی داشته است؟
من خیلی در حوزه پرورش اندام ورود نمیکنم و این سؤال بیشتر تخصص اساتید و پیشکسوتان این رشته است، ولی قهرمانان لایق، ارزنده و جوان زیادی داریم که نشان از علاقه مردم استان به این رشته و پیشرفت آن دارد.
شما مربی شنا و واترپلو هم هستید؛ جایگاه استان کردستان در این دو رشته را چگونه میبینید؟
من فقط میتوانم برایشان آرزوی موفقیت کنم. تا جایی که میدانم یکی از ضعیفترین هیئتها در جمعآوری اطلاعات تعداد مربیان فعال و تکریم و گرامیداشت پیشکسوتان واقعی، هیئت شناست که مسئله بیشتر سیاستگذاری هیئت است. از نظر قهرمانی در حال زحمت کشیدن هستند و امیدوارم موفق باشند. ما بزرگان زیادی داریم که هیچ پاسداشت و تقدیری برای سالها زحماتشان از آنها نشده است.
نگاهتان به ورزش بدنسازی تا کجاست؟
نگاهم به تورنمنتهای معتبر مثل قهرمانی جهان و آسیا است.
مهمترین مشکلات این رشته ورزشی را در چه میبینید؟
عدم نظارت کافی، کمبود امکانات، حمایتهای دولتی و تخصیص وام به بخش خصوصی در خصوص پروژههایی که میتواند بهروزتر و پیشرفتهتر باشد.
سخن پایانی؟
در آخر از همه زحمتکشان و خاکخوردههای ورزش، پیشکسوتان و مربیانی که در خصوص تربیت قهرمانان و ورزشکاران نمونه، بااخلاق و دارای منش پهلوانی زحمت میکشند، تشکر میکنم و دستبوس تکتک این عزیزان هستم.
